गुरु बह्मज्ञान वाले तीर मारदे,
नी सहियो सचमुच ।।
जिनु लगदे उन्हान्दे मन नइयो डोलदे,
नी सइयो सचमुच ।।
गुरु अचरज युक्ति बतावंदे,
जी बतावंदे ।।
विच गृहस्थ दे मस्त बनावंदे,
जी बनावंदे ।।
वो तो चित-जड़ ग्रंथी नू खूब तोड़दे,
नी सइयो सचमुच ।।
इक तमाशा है ये दुनिया,
ये दुनिया ।।
जिसका अन्त ना पाया ऋषियां-मुनियां,
ऋषियां-मुनियां ।।
ज्ञानी उसदी गहराई विच मोती रोलदे,
नी सइयो सचमुच ।।
ब्रह्म विद्या दा गहणा पा लो,
जी पा लो ।।
राग द्वेष नु मार निकालो,
जी निकालो
फिर बोल जिवें बनां विच शेर बोलदे,
नी सइयो सचमुच ।।
